Εικόνες απόγνωσης στον Λίβανο - Χιλιάδες επιστρέφουν σε... συντρίμμια μετά την εκεχειρία

Μικρά παιδιά βγάζουν τα χέρια τους από τα παράθυρα αυτοκινήτων και σχηματίζουν το σήμα της νίκης, καθώς διασχίζουν μια αυτοσχέδια γέφυρα στον ποταμό Λιτάνι. Είναι από τις πρώτες εικόνες μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας στον Λίβανο, εικόνες που συνδυάζουν ελπίδα αλλά και καταστροφή.

Γιατί μπροστά τους δεν απλώνεται η επιστροφή στην κανονικότητα, αλλά βομβαρδισμένα ερείπια και μια πραγματικότητα που δύσκολα αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη. Σχεδόν ένας στους τέσσερις πολίτες αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, κυρίως από τον νότο και περιοχές όπου ζουν σιιτικές κοινότητες.

Μετά τη δεκαήμερη κατάπαυση του πυρός, που ανακοινώθηκε την Πέμπτη (16/4), χιλιάδες εκτοπισμένοι επιχειρούν να επιστρέψουν. Όμως η διαδρομή μόνο εύκολη δεν είναι. Στον ποταμό Λιτάνι, όπου έχουν καταστραφεί όλες οι γέφυρες, εργάτες δούλευαν όλη τη νύχτα για να δημιουργήσουν πρόχειρες διαβάσεις. Αυτοκίνητα σχηματίζουν ουρές χιλιομέτρων, με ταξίδια που διαρκούν έως και δέκα ώρες για αποστάσεις που άλλοτε καλύπτονταν σε μία.

«Επιστροφή» χωρίς σπίτι

Πολλοί από όσους επιστρέφουν βρίσκονται αντιμέτωποι με το απόλυτο σοκ: τα σπίτια τους δεν υπάρχουν πια. Στην Τύρος, ιστορική πόλη του νότου, οικογένειες φτάνουν ανάμεσα σε συντρίμμια, ενώ σε άλλες περιοχές οι δρόμοι παραμένουν κλειστοί από κατεδαφισμένα κτίρια.

Στη Ναμπατίγια, μία από τις πιο σκληρά πληγείσες πόλεις, οι αρχές αναφέρουν ότι πάνω από 7.000 κατοικίες έχουν καταστραφεί ή υποστεί σοβαρές ζημιές. «Παίρνουμε τα πράγματά μας και ξαναφεύγουμε», λέει κάτοικος που δεν μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του, περιγράφοντας τον φαύλο κύκλο της εκτόπισης.

Η άλλη πλευρά του πολέμου και μια ζωή στην αβεβαιότητα

Το Ισραήλ υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις στόχευαν τη Χεζμπολάχ και όχι αμάχους, χαρακτηρίζοντάς τις αναγκαίες για την ασφάλεια του πληθυσμού του. Ωστόσο, οι εικόνες από τα νότια προάστια της Βηρυτός αποτυπώνουν το μέγεθος της καταστροφής: καμένα αυτοκίνητα, πολυκατοικίες χωρίς προσόψεις και ολόκληρες γειτονιές ισοπεδωμένες.

Χιλιάδες εκτοπισμένοι δεν επιχειρούν καν να επιστρέψουν. Πολλοί παραμένουν σε πρόχειρα καταλύματα, όπως το στάδιο Καμίλ Σαμούν, όπου έζησαν για μήνες σε σκηνές. Ο φόβος είναι διάχυτος: ακόμη κι αν τα σπίτια τους στέκονται, κανείς δεν είναι βέβαιος ότι η εκεχειρία θα κρατήσει.

Η εκεχειρία δίνει μια ανάσα, αλλά όχι λύση. Πολλοί θυμούνται ότι και στο παρελθόν παρόμοιες συμφωνίες δεν κράτησαν, με τις συγκρούσεις να αναζωπυρώνονται. «Ελπίζω να τελειώσει οριστικά», λένε οι κάτοικοι. Όμως η πραγματικότητα τους αναγκάζει να ζουν με το ενδεχόμενο ότι ο πόλεμος μπορεί να επιστρέψει ανά πάσα στιγμή.